آچمز

از درون عضلاتم می لرزه، چشمام تار و تار تر می شه ، به زحمت دست و پامو تکون می دم، احساس ضعف می کنم.

فقط می گم خیلی خسته ام باید استراحت کنم. میام توو اتاق دراز می کشم احساس می کنم قلبم به توان هزار می تپه و قفسه ی سینم تکون می خوره .

پاهام رو درست حس نمی کنم...

این وقتا از وضع موجود بی زارم ؛ وقتی پلک می زنم صورتم خیس می شه و اگه از حرفایی که توو سرم با خودم می زنم بگدریم ، فقط سکوته که می شنوم ...